پلتفرم دارای یک جهان بینی استعاره ای ترسیمی از ماهیت بشر است که علیرغم قرارگیری در ژانر وحشت ممکن است ترس آنی برای مخاطب ایجاد نکند اما ترس عمیقِ ادراکی ایجاد می کند که تامل و تفکر ژرفای مضمونی آن ترس را در ضمیر ناخودآگاهِ مخاطبِ عالی بنا می نهد.
ساختمانی مخوف و عمودی که در نهایت متوجه می شویم ۳۳۳ طبقه دارد و از آنجا که هر طبقه محل اقامت دو نفر در نظر گرفته شده پس ۶۶۶ نفر طبیعتا باید در این برج منحوس مبحوس باشند که خود استعاره ای از انسان به شیطان است هرچند که طبقات پایین از گرسنگی مطلق عملا مرده اند. هرچند در فضای فیلم حس تقسیم نا برابر و نا عدالتی بنظر می رسد اما بی اغراق و به صورت استعاری نمایش داده می شود که بی عدالتی موجود در دنیا و طبقات مختلف اجتماعی و جغرافیایی توسط انسانها شکل گرفته است؛ انسانهای بالاتر همیشه به انسانهای پایین تر از خود زور می گویند.
پلتفرم از آن فیلمهایی است که به هر حال در اولین نمایشاش در جشنوارهی تورنتو سر و صدای زیادی به پا کرد و باید آن را دید. تحلیل کرد. از آن عبرت گرفت
از این فیلم میتوان در برای تفهیم و تعمیق بهتر موضاعاتی مانند دنائت بشری، نقد جامعه ی معاصر، نکوهش حرص و آز و طمع و اهمیت عقل و دانش بهره گرفت. فیلمی با مضمون اخلاقی که برای بسیاری از ما میتوان تصویرسازی خوبی از مفاهیم آموزشی مدنظر داشته باشد.
