یافتههای مطالعات جدید نشان میدهد یکی از مهمترین تغییرات در مفهوم رهبری، عبور از «رهبری مبتنی بر قطعیت» به «رهبری در دل ابهام» است. در گذشته، از رهبر انتظار میرفت پاسخ همه پرسشها را بداند و مسیر را بهوضوح ترسیم کند. اما امروز، سرعت تغییرات بهگونهای است که چنین انتظاری نهتنها واقعبینانه نیست، بلکه میتواند به تصمیمهای شتابزده و نادرست منجر شود.
در این شرایط، رهبران اثربخش بهجای پنهانکردن تردید، درباره ابهام شفاف صحبت میکنند. آنها به تیمها کمک میکنند واقعیت را همانطور که هست ببینند، حتی اگر پاسخ نهایی هنوز مشخص نباشد. این شفافیت، برخلاف تصور رایج، باعث کاهش اعتماد نمیشود؛ بلکه احساس امنیت روانی و مشارکت را افزایش میدهد.
نقش رهبر در این الگو، بیش از آنکه «تصمیمگیر نهایی» باشد، «تسهیلگر تفکر و یادگیری» است. رهبران موفق فضاهایی ایجاد میکنند که در آن افراد بتوانند نظر مخالف بدهند، از اشتباه یاد بگیرند و در شکلگیری تصمیمها نقش داشته باشند. چنین رویکردی نهتنها کیفیت تصمیمگیری را بالا میبرد، بلکه حس مالکیت و تعهد کارکنان را نیز تقویت میکند.
از سوی دیگر، پژوهشها نشان میدهد کارکنان امروز بیش از هر زمان دیگری به رفتار واقعی رهبران توجه میکنند. نحوه واکنش رهبر به خطا، میزان گوشدادن به بازخورد و پذیرش مسئولیت، بسیار اثرگذارتر از شعارها و بیانیههای رسمی است. در این فضا، رهبری که بتواند اعتماد بسازد، پایههای عملکرد پایدار تیم را نیز تقویت کرده است.
در نهایت، رهبری در عصر جدید بیش از آنکه به قدرت رسمی یا جایگاه سازمانی وابسته باشد، بر خودآگاهی، صداقت رفتاری و توان ایجاد معنا در کار استوار است. رهبران مؤثر کسانیاند که به افراد کمک میکنند ارتباط روشنی میان تلاش روزمرهشان و هدف بزرگتر سازمان برقرار کنند؛ حتی زمانی که مسیر آینده کاملاً روشن نیست.
